Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

Adhesief is me lief deel I

Joost Roeters
Joost Roeters werd in de jaren zeventig van de vorige eeuw opgeleid als ‘old school’ tandarts. Het accent binnen de restauratieve tandheelkunde lag toen nog op het werken met amalgaam en indirecte restauraties zoals gouden in- en onlays en kronen. In een serie artikelen voor TandartsPraktijk duikt Roeters in de ontwikkelingen van de adhesieve tandheelkunde van de afgelopen veertig jaar, de toepassingen en de toekomst van deze game-changer.
Premium
Mijn eerste kennismaking met adhesieve tandheelkunde was aan het einde van de opleiding bij de afdeling Kindertandheelkunde. Daar paste men de fissuurverzegeling ofwel sealant toe en de hoekopbouw van een chemisch hardend conventioneel (grofkorrelig) composiet werd door stafleden uitgevoerd. Bij andere afdelingen werd nog discussie gevoerd of het wel of niet nodig was om een caviteitslak aan te brengen onder de composiet ter bescherming van de pulpa. Onderwijs in esthetiek had destijds betrekking op de volledige prothese. Daar werd toen de individuele opstelling als het optimum van esthetiek gezien, in plaats van een uniforme perfecte opstelling met te witte en te kleine of te grote elementen.
Na mijn afstuderen trad ik bij de afdeling Kindertandheelkunde in dienst. In die tijd was de cariësprevalentie hoog en een gaaf gebit een zeldzaamheid. Kinderen met aangeboren en erfelijke storingen in de tandontwikkeling of moeilijke behandelbaarheid door angst of een geestelijke beperking gingen nog niet naar het Centrum voor Bijzondere Tandheelkunde maar werden door de staf van kindertandheelkunde behandeld. De behandelopties waren echter beperkt omdat de kroonindicatie vanwege het risico van pulpaschade tot het 18e levensjaar werd uitgesteld. Met de nieuwe adhesieve technieken kwam er een alternatief beschikbaar tot de patiënt oud genoeg was voor kronen.

CASUS AMELOGENESIS IMPERFECTA

Bij een 17 jarige jongeman is het glazuur verkleurd en gevoelig voor slijtage en breuk als gevolg van een hypominiralisatievorm van amelogenesis imperfecta (afbeelding 1a). Aangezien zijn glazuur een onbetrouwbaar substraat is om aan te hechten, is het zachte glazuur weggeslepen en
Premium

Wilt u dit artikel lezen?


    Al abonnee? Log dan in

    Dit artikel is verschenen in TandartsPraktijk nr. 3, 2022.

    Geef uw reactie

    Om te kunnen reageren moet u ingelogd zijn. Heeft u nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.