We lopen in een mild najaarszonnetje op ons gemakje naar hole 3 als de telefoon van golfmaatje Bram afgaat. Het is zijn kantoor dat belt. ‘Deze moet ik even nemen Ron.' Ik knik begrijpend en we lopen rustig verder. Maar het tempo van Bram neemt af en zijn spreeksnelheid en -volume nemen aanzienlijk toe. Dat klinkt niet goed.