De wicked problems van de preventieve tandheelkunde

Met de pensionering van Cor van Loveren heeft Nederland (voorlopig?) geen hoogleraar preventieve tandheelkunde meer. Dit terwijl er op het gebied van preventieve tandheelkunde wel de nodige vraagstukken zijn die om aandacht vragen. Niet alleen van de tandarts overigens, vindt Van Loveren. Mondgezondheid is ook een aspect van publieke gezondheid; de mondgezondheid moet daarom onderdeel zijn van de breder gedragen aanpak om tot structurele verbetering van gezondheid en van gelijke kansen op gezondheid te komen.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan

Er was een tijd waarin Nederland drie hoogleraren preventieve tandheelkunde kende, in Utrecht, Nijmegen en Amsterdam. Dit was zo in de beginjaren van Cor van Loveren’s carrière als tandarts, de hoogtijdagen van de preventieve tandheelkunde. ‘Het gebit was slecht’, zegt hij, ‘niet alleen van kinderen, maar van de brede laag van de bevolking. De noodzaak was dus groot. De strijd over de toevoeging van fluoride aan het drinkwater was verloren, maar we hadden die drie hoogleraren. Er was dus volop aandacht voor het onderwerp preventieve tandheelkunde en er werden veel

0
12

Wilt u dit premium artikel verder lezen?

Sluit eenvoudig een gratis proefmaand af of neem een abonnement om dit artikel en alle andere premium berichten onbeperkt te lezen.

Bent u al abonnee? Log dan in en lees verder.

Dit artikel is verschenen in TandartsPraktijk nr. 5, 2018.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet u ingelogd zijn. Heeft u nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.